با تمرکز ، خوب دیدن را به دست آورید
بچه های گروه ، هر جلسه این تمرین رو دارن. پرتاب توپ والیبال. با پنجه ، گاهی با پا و دست و حتی گاهی با سر.
بازیه آشناییه. همه این کار رو کردن. ولی وقتی بدونی داری چی کار می کنی ، قضیه فرق می کنه.
گاهی این بازی رو نشسته انجام می دن. به این منظور که با کمترین امکان جا به جایی بتونن توپ رو بزنن. این محدودیت ها هر دفعه تغییر می کنه. همین محدودیت هاست که باعث می شه بازی متفاوت باشه.
امروز بچه ها ، حق حرف زدن در حین بازی رو نداشتن. به ظاهر شاید بی اهمیت باشه ؛ چون چیزی که واضحه اینه که با زبونشون توپ رو نمی زنن! ولی قضیه این نیست. صدا و کلام همون چیزیه که حذفش باعث می شه بچه ها رو پرتاب توپ تمرکز بیشتری داشته باشن. تمرکز بیشتر در پرتاب توپ ، همون چیزیه که باعث می شه بدنشون رو با توپ یکی فرض کنن. یکی شدن توپ و بدن همون چیزیه که ارتباط بین گروه رو شکل می ده. و این ارتباط ، همون ارتباطیه که نقش ها با هم دارن.
موردی که همیشه در تمرین ها تاکید می شه ، تمرکز و خوب دیدنه. تمرکز برای حرکت ، برای ایستادن ، برای قدم زدن. تمرکز برای این که بدونی چه قدر و در کجا باید کمتر یا بیشتر انرژی بذاری.
یکی از این تمرین ها که باز هم شکل آشنایی داره اینه که یک نفر توپ رو در وسط دایره به هوا پرتاب می کنه و اسم یکی از بچه ها رو که در اطراف دایره ایستادن صدا می زنه. خوب مشخصه که اون فرد باید توپ رو قبل از این که به زمین بخوره ، در وسط دایره بگیره. آره ، تا این جا هیچ فرقی با بازی زمان بچگیمون نداره.
کوتاه بودن فاصله ی برگشت توپ به زمین ، باعث می شه فرد به وسط زمین هجوم ببره و انرژی زیادی رو صرف استارت برای حرکتش بکنه. گاهی حتی این نوع شروع ، باعث عدم تعادلش می شه.
مساله این جاست که به راحتی می شه توپ رو مال خودت کنی وقتی بدونی چه وقت و چه طور حرکت کنی.
این نکته لازمه که به توپ نگاه کنی که به بالا می ره و با یک گام بلند و سبک خودت رو به مرکز دایره برسونی.
گروه تلاش می کنه که در عین دقت ، سرعت و چالاکی هرگز زیبایی حرکت در گرفتن توپ رو از بین نبره.
کلید این بازی در تمرکز و خوب دیدن است.
بازیه آشناییه. همه این کار رو کردن. ولی وقتی بدونی داری چی کار می کنی ، قضیه فرق می کنه.
گاهی این بازی رو نشسته انجام می دن. به این منظور که با کمترین امکان جا به جایی بتونن توپ رو بزنن. این محدودیت ها هر دفعه تغییر می کنه. همین محدودیت هاست که باعث می شه بازی متفاوت باشه.
امروز بچه ها ، حق حرف زدن در حین بازی رو نداشتن. به ظاهر شاید بی اهمیت باشه ؛ چون چیزی که واضحه اینه که با زبونشون توپ رو نمی زنن! ولی قضیه این نیست. صدا و کلام همون چیزیه که حذفش باعث می شه بچه ها رو پرتاب توپ تمرکز بیشتری داشته باشن. تمرکز بیشتر در پرتاب توپ ، همون چیزیه که باعث می شه بدنشون رو با توپ یکی فرض کنن. یکی شدن توپ و بدن همون چیزیه که ارتباط بین گروه رو شکل می ده. و این ارتباط ، همون ارتباطیه که نقش ها با هم دارن.
موردی که همیشه در تمرین ها تاکید می شه ، تمرکز و خوب دیدنه. تمرکز برای حرکت ، برای ایستادن ، برای قدم زدن. تمرکز برای این که بدونی چه قدر و در کجا باید کمتر یا بیشتر انرژی بذاری.
یکی از این تمرین ها که باز هم شکل آشنایی داره اینه که یک نفر توپ رو در وسط دایره به هوا پرتاب می کنه و اسم یکی از بچه ها رو که در اطراف دایره ایستادن صدا می زنه. خوب مشخصه که اون فرد باید توپ رو قبل از این که به زمین بخوره ، در وسط دایره بگیره. آره ، تا این جا هیچ فرقی با بازی زمان بچگیمون نداره.
کوتاه بودن فاصله ی برگشت توپ به زمین ، باعث می شه فرد به وسط زمین هجوم ببره و انرژی زیادی رو صرف استارت برای حرکتش بکنه. گاهی حتی این نوع شروع ، باعث عدم تعادلش می شه.
مساله این جاست که به راحتی می شه توپ رو مال خودت کنی وقتی بدونی چه وقت و چه طور حرکت کنی.
این نکته لازمه که به توپ نگاه کنی که به بالا می ره و با یک گام بلند و سبک خودت رو به مرکز دایره برسونی.
گروه تلاش می کنه که در عین دقت ، سرعت و چالاکی هرگز زیبایی حرکت در گرفتن توپ رو از بین نبره.
کلید این بازی در تمرکز و خوب دیدن است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر