آشکارا ، کار کنید
گروه در روزهای اخیر ، درگیر اتودهایی هستند که با روزهای اول تمرین متفاوت است.
بازیگران در فضای تمرین پخش می شوند ، حرکت می کنند ، قدم می زنند ، فکر می کنند تا انگیزه ای برای عمل و عکس العمل خود پیدا کنند. این فضا ادامه پیدا می کند تا وقتی که کاراکترها بعد از چند بار پر و خالی شدن انرژی ، از صحنه خارج شوند ؛ در نهایت حضور دو و یا حتی یک کاراکتر که هنوز انگیزه ای در بودن دارند آغاز صحنه ای از نمایش می شود.
گاهی که این اتود را در فضای تاریک و روشن و با نور بسیار کم انجام می دهیم ، دامنه ی حرکت ها و بیرون ریزی اشخاص بازی بیشتر می شود. شاید چون همدیگر را نمی بینند کنش و واکنش سریع تر و درست تری را به نمایش می گذارند. این اتفاق در اتود کوری نیز همین بازدهی را داشت. تمامی گروه چشمان خود را به مدت 30 دقیقه بستند و تلاش کردند تا در مقابل هجوم افراد دیگر از خود واکنش نشان دهند. در این تمرین در ابتدا تمامی واکنش ها از سر ترس صورت می گرفت اما کم کم تک تک اعضا به مقابله و درگیری با حمله ی برنده ها پرداختند ، به گونه ای که با هم متحد شدند و به صورت یک شکل دفاع کردند.
کنش ها و واکنش ها در این تمرین بی اندازه عالی بود. هر فرد رفته رفته از حالت گیجی به تمرکز می رسید. صداها ، لمس بدنی و حتی تنفس اشخاص را به دقت زیر نظر می گرفت و تلاش می کرد که در حداقل حرکت واکنش نشان دهد.
باید بدانیم برای رسیدن به اعمال جسمانی می باید در واکنشی طبیعی بدن از خود فرآیند رفتاری نشان دهد. پنهان کاری در مقابل یک کنش از سوی دیگری رابطه و رخداد را متوقف می کند. ترس از این که ناخودآگاه رفتاری طبیعی از ما سر بزند ، ما را به درون گرایی و بدنی خنثی سوق می دهد. پس گروه در جهتی پیش می رود که آشکارا عمل کند.
بازیگران در فضای تمرین پخش می شوند ، حرکت می کنند ، قدم می زنند ، فکر می کنند تا انگیزه ای برای عمل و عکس العمل خود پیدا کنند. این فضا ادامه پیدا می کند تا وقتی که کاراکترها بعد از چند بار پر و خالی شدن انرژی ، از صحنه خارج شوند ؛ در نهایت حضور دو و یا حتی یک کاراکتر که هنوز انگیزه ای در بودن دارند آغاز صحنه ای از نمایش می شود.
گاهی که این اتود را در فضای تاریک و روشن و با نور بسیار کم انجام می دهیم ، دامنه ی حرکت ها و بیرون ریزی اشخاص بازی بیشتر می شود. شاید چون همدیگر را نمی بینند کنش و واکنش سریع تر و درست تری را به نمایش می گذارند. این اتفاق در اتود کوری نیز همین بازدهی را داشت. تمامی گروه چشمان خود را به مدت 30 دقیقه بستند و تلاش کردند تا در مقابل هجوم افراد دیگر از خود واکنش نشان دهند. در این تمرین در ابتدا تمامی واکنش ها از سر ترس صورت می گرفت اما کم کم تک تک اعضا به مقابله و درگیری با حمله ی برنده ها پرداختند ، به گونه ای که با هم متحد شدند و به صورت یک شکل دفاع کردند.
کنش ها و واکنش ها در این تمرین بی اندازه عالی بود. هر فرد رفته رفته از حالت گیجی به تمرکز می رسید. صداها ، لمس بدنی و حتی تنفس اشخاص را به دقت زیر نظر می گرفت و تلاش می کرد که در حداقل حرکت واکنش نشان دهد.
باید بدانیم برای رسیدن به اعمال جسمانی می باید در واکنشی طبیعی بدن از خود فرآیند رفتاری نشان دهد. پنهان کاری در مقابل یک کنش از سوی دیگری رابطه و رخداد را متوقف می کند. ترس از این که ناخودآگاه رفتاری طبیعی از ما سر بزند ، ما را به درون گرایی و بدنی خنثی سوق می دهد. پس گروه در جهتی پیش می رود که آشکارا عمل کند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر